Ferhat Çelik

bok gibi, her şey bok gibi!

üniversiteye falan giremiyorum! hemde herkes üniversiteye girmen lazım vs. vs. üstüme gelirken!
bu da yetmezmiş gibi özlüyorum. hatta özlemenin ötesinde gerçeği duymak istiyosan acı çekiyorum lan!

bari bir şey düz gitsin lan!

hani eskiden fotoğraflar vardı, göğsümüze bastırır, sarılırdık.. ıslanırlardı gözyaşlarımızla. yerlerini artık dijital bir camın arkasındaki silüetin aldı. ona dokunmaya çalışıyorum, vermiyo eski hisleri..

hani eskiden sen severdin beni, kokun sinerdi üstüme. onu koklardım, gecelerce.. susmazdın, konuşurdun saatlerce.

şimdi derin bir sessizlik odamda..

hani severdim seni… ah, tarif edilemez ki o sevgi… saçının teline gelecek zarar bana gelirdi hani, dayanamazdım. tam karşımdayken seni izlemek.. zamanı durdurmak için nelerimi vermezdim.

şimdi yokluğun ve o dijital camın arkasındaki fotoğrafından başka bir şey kalmadı elimde sana dair.. yokluğun, her gece sarıldığım boşluktaki ölüm..

hayır ağlamıyorum, sadece sigara dumanı kaçtı gözüme; o kadar..

keske demeyi ayıp sayalı uzun zaman oldu. bu yüzden keske demeyeceğim. sadece yanımda kalmanı, yaptıgım her seyde yanımda olmanı isterdim…

yanımda yoksun ama mutluyum, mutlusun, mutlular. ufak mp3umde farid farjadin kemanı, yasmin levynin sesi, slugun rhymeı… bunlar yetiyo simdi bana. kendimle savaşımı arkada bıraktım. yüzüm gülüyo artık.

sevdiğim bütün kadınlara….

“ …Bir gün atımın üstünde ve kılıcım elimde yurduma geri döneceğim… Eğer dönemeden ölecek olursam, bedenimden hiç değilse bir parçayı Anayurduma getirin ve köyümün mezarlığına gömün!..”

-Hacı Girandük Berzeg-

yıllar sonra ilk defa bu kadar öldürmek istiyorum, yıllar sonra ilk kez bu kadar ölmek istiyorum.

eğer namluyu tekrar şakağıma dayarsam, bu sefer tetiği çekmek için bir saniye bile tereddüt etmeyeceğim.

evet bunu yapıcam.

“henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık. bir kadın eli değmemişti ellerimiz. bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha. bir gece sabaha karşı, pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına. herkes tanıktır ki korkmadık. içimiz titremedi hiç. mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere.

asıldık ey halkım, unutma bizi…”

-Uğur Mumcu-

huzur içinde yatın.

“Seni nasıl seviyorum biliyor musun? Ot yağmuru nasıl severse, ayna ışığı nasıl severse, balık suyu ve insan ekmeği nasıl severse, sarhoşun şarabı, şarabın billur kadehi sevdiği gibi, annenin çocukları, çocukların anneleri sevdikleri gibi, Lenin’in inkılâbı ve inkılâbın Marx’ı sevdiği kadar, velhasıl seni Nazım Hikmet’in Hatice Zekiye Pirayende Piraye’yi sevmesi gibi seviyorum”

Nazım Hikmet

siteye son günlerdeki ruh halimi yansıtan siyah rengin daha iyi gideceğini düşündüm. hem değişiklik iyidir. kendimi düzeltebilirsem ileride daha renkli bir tasarıma da geçebiliriz. şimdilik hiç bir şey bilmiyorum.

elimdeki kibritle;

önce elimdeki sigarayı
sonra yorganı
sonra odayı
sonra evi
sonra seni
en son tüm şehri yakmak istiyorum bu gece.

anlayabiliyo’ musun beni?